แสงสลัว ณ หัวหิน

คืนนี้เป็นคืนแรม ข้าพเจ้าเดินเลาะชายหาดหัวหิน
ไปเรื่อยๆด้วยความหวังที่จะพบอะไรซักอย่าง
อะไรซักอย่างที่ข้าพเจ้าเองก็ยังนึกไม่ออก
ข้าพเจ้ารู้เพียงว่ามันอยู่ ณ ที่นั่น
มันอยู่ปลายทาง
มันอยู่สุดหาดทรายลิบตานั่น



เวลาล่วงเลยผ่านไป
มีเพียงแสงสว่างเล็กน้อยจากเรือจับปลาและบ้านบางหลังริมฝั่ง
ที่เป็นเพื่อนข้าพเจ้า
ช่วยให้ข้าพเจ้าสามารถก้าวต่อไป
ในความมืดอันเวิ้งว้างนี้ได้



ข้าพเจ้าเหนื่อย
อยากหยุดพัก
อยากล้มตัวลงนอน
ไม่ว่าจะเดินต่อไปเท่าไหร่
ก็ดูเหมือนว่าปลายทางนั้นมันไม่ได้ใกล้เข้ามาเลย
มันยังคงอยู่ที่นั่น
ในความมืด
ข้าพเจ้ารู้ดีว่ามันอยู่ที่นั่น
ถึงข้าพเจ้าจะมองไม่เห็น
แต่ข้าพเจ้าสัมผัสได้ถึงสิ่งนั้น
มันเองก็กำลังรอข้าพเจ้าอยู่
มันเองก็กำลังรอให้ข้าพเจ้าไปพบมัน



หรือว่าข้าพเจ้าจะกลับมาอีกทีในเวลากลางวัน
เวลาที่แสงสว่างจากพระอาทิตย์สาดส่องไปทั่ว
ข้าพเจ้าอาจจะมองเห็นทางได้ดีขึ้น
ไม่ต้องมาล้มลุกคลุกคลานอยู่อย่างนี้
ไม่ต้องมองหาสิ่งที่มองไม่เห็น
เอื้อมมือคว้าอะไรก็ตามที่ไม่มีตัวตน
พยายามเพื่อสิ่งที่เชื่อว่ามี
แต่ก็ไม่แน่ใจว่ามันมีจริงหรือไม่



แต่หากยามเช้าปรากฏตัวขึ้น
มันอาจจะไม่อยู่ที่นั่นแล้วก็ได้
มันอาจจะหายไปพร้อมกับความมืดของราตรี
ข้าพเจ้าบอกไม่ได้ว่าทำไม
บอกได้เพียงว่าหากต้องการที่จะพบ
ต้องการที่จะได้
ต้องการที่จะครอบครอง
ข้าพเจ้าต้องเดินต่อไปเท่านั้น
ข้าพเจ้าจะหยุดอยู่ที่นี่ไม่ได้
ข้าพเจ้าต้องอดทน
ต้องสู้
ต้องพยายาม





ใครก็ได้
ช่วยข้าพเจ้าที





สิ่งที่ข้าพเจ้าต้องการ
สิ่งที่ข้าพเจ้าใฝ่ฝัน
มันอยู่ตรงหน้าข้าพเจ้าแล้ว
แต่ข้าพเจ้ามองไม่เห็น
ไม่รู้ว่าอีกไกลเท่าไหร่จะถึงมัน
ไม่รู้ว่าพยายามต่อไปจะเจอมันหรือเปล่า





พ่อแม่เพื่อนฝูง อยากให้ข้าพเจ้ากลับไป
กลับไปสู่กลางวัน
ทิ้งความมืดที่ไม่แน่นอน อันตรายและความเสี่ยง
ไปสู่ความสว่างที่ชัดเจน ปลอดภัยและมั่นคง
แต่ข้าพเจ้าตกหลุมรักกลางคืน
และสิ่งสิ่งนั้นเสียแล้ว















ใครก็ได้












ช่วยข้าพเจ้าที