ผมพบคุณในโลกของภาษาแสนสวย
เราแลกเปลี่ยนบทกวีกล่อมฝัน
คุณหลงรักตัวอักษรของผม
ผมหลงรักกลิ่นสีของคุณ
คุณบอกว่าช่องว่างของผมแสดงออกถึงความอ่อนไหว
ผมเห็นว่ารอยกดบนกระดาษของคุณแสดงถึงความหนักแน่น
เราแลกเปลี่ยนบทกวีกล่อมฝัน
เราต่างรู้ว่าเรารักกันเพียงตัวอักษร
ผมรักภาพวาดของคุณ
คุณรักงานเขียนของผม
เราผูกพันกันในโลกของกวี
เราสร้างเรื่องราวแสนเจ็บปวด
เรารู้ว่าในความจริงเรายังคงเป็นคนแปลกหน้า
เรายังคงแลกเปลี่ยนบทกวีกล่อมฝัน
เรารู้ว่าเราสร้างความเจ็บปวด
แต่ในความเจ็บปวดนั้นแสนงดงาม
และในฐานะของผู้สร้างงาน
ผมดื่มด่ำกับความเจ็บปวดของผม
คุณมีความสุขกับความปวดร้าวของคุณ
เราต่างพอใจกับชีวิต
ที่ปวดร้าว คลุมเครือ แต่งดงาม
ในโลกแห่งความฝัน จิตวิญญาณ และบทกวี
เราทำร้ายกันและกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ปากของเราบอกว่าเราทรมาณ
แต่ในใจของเราอิ่มเอม
กับความทุกข์ที่เราหมั่นดูแลให้เติบโต
กัดกร่อนหัวใจให้เป็นหลุมบ่อ
เราเสพติดความเจ็บปวดโดยไม่รู้ตัว
และเมื่อรู้ตัวอีกครั้งหนึ่ง
ผมกับคุณแต่งงานกันในโลกแห่งกวี
โดยมีสักขีพยานเป็นผลงานของเรา
เพื่อเพิ่มความเข้มข้นของเรื่องเศร้า
ในโลกแห่งความเป็นจริง
