เธอไม่หัวเราะกับมุกตลกของเด็กชาย
และตัดสินใจเดินจากไปเงียบๆ
สำหรับเธอแล้ว
ความเหงาหมายเลข 42
ไม่ใช่เรื่องตลก








เธอเดินทางกลับที่พักของเธอ
วางความเหงาหมายเลข 42 ลงข้างๆหมายเลข 41
ครุ่นคิดว่าความเหงาทั้งสองหมายเลขนี่ต่างกันอย่างไร
อันที่จริงเธอถามผิดคำถาม
เธอควรจะถามว่า
"ความเหงาคืออะไร"
เพราะเธอไม่เคยเหงา
ที่นี่ ไม่มีความรู้สึกเหมือนข้างบนหรอก
เธออยากรู้ว่าคนข้างบนทิ้งมันลงมาที่นี่
เพราะเหงาเป็นเรื่องแย่
หรือเรื่องดีกันแน่







เธอเหลียวมองไปรอบตัว
ไม่มีใครอยู่แถวนี้
เธอไม่มีเพื่อน
เธอนึกถึงเสียงของหมายเลข 5
"ฉันไม่มีเพื่อน"
บางทีเธออาจจะเหงาก็ได้






เธอยกหมายเลข 42 ขึ้นแนบหู
ปกติแล้วความเหงาที่เธอเคยพบจะมีเสียง
เสียงแห่งความเหน็บหนาว
แต่เสียงของหมายเลข 42 นั้นแปลก
มันเหมือนเสียงของความอบอุ่นมากกว่า








แปลกดี
หรือความจริงแล้วหมายเลข 42 ไม่ใช่ความเหงา
งั้นทำไมเธอถึงเห็นเป็นความเหงาล่ะ?
หรือคนข้างบนเข้าใจผิด
หมายเลข 42 น่าจะเป็นอย่างอื่นมากกว่า














เด็กหญิงวางหมายเลข 42 ลง
แล้วเดินกลับไปยังสถานี
รอรถไฟขบวนถัดไป
บางทีเธออาจจะเข้าใจความเหงา
เมื่อเธอพบหมายเลข 43

ทางรถไฟใต้พิภพ : รถไฟ