ผมเป็นก้อนเนื้อหายใจได้ที่กำลังดิ้นพราดๆ
อยู่ระหว่างความเป็นเด็กและความเป็นผู้ใหญ่
ครู่หนึ่ง
ผมคิดว่าผมหาคำตอบทุกอย่างให้กับชีวิตได้
เสี้ยววินาทีต่อมา
ผมกลับคิดว่าผมนี่ไม่รู้จักตัวเองเลยสักนิด
มองกระจกแล้วถามตัวเองว่า เฮ้ย! มึงเป็นใครกันแน่
แต่คำตอบที่ได้กลับมาคือ แม้แต่ตัวเองมึงยังไม่รู้จักเลยเหรอวะ?
ทำไมต้องหาคำตอบให้ชีวิต
ทั้งๆที่ความจริง
ชีวิตก็อยู่ได้โดยไม่มีคำตอบ
ทำไมต้องสร้างคำถามให้ชีวิต
ทั้งๆที่ชีวิตก็ดำเนินต่อไปได้
ไม่ต้องการคำถาม
ทำไมต้องพยายามเข้าใจตัวเอง
ทั้งๆที่คนที่ไม่เข้าใจตัวเอง
ก็ยังเดินหายใจรดกันอยู่ทั่วโลก
ปวดหัว...
ปวดหัวกับคำถามทุกอย่าง
เหนื่อย...
ได้แต่หวังว่า
พรุ่งนี้จะดีกว่าเดิม
