Life-Station









ผมชื่นชอบคำโปรยของ
เฮง ยอดผัก
ร้านราดหน้าโปรดแถวบ้านผมมาก
 
 
ใต้ชื่อร้านสีเขียวๆตัวโตๆ
จะมีตัวอักษรสีแดงๆตัวเล็กกว่า
บนพื้นสีขาว
เขียนไว้ว่า
"อร่อยไม่รู้อิ่ม"
 
 
เป็นคำที่ให้ความรู้สึกอยากกินไปเรื่อยๆ
จะจานไหนก็อร่อยจนอิ่มไม่ลง
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
สองอาทิตย์ที่แล้วแม่ชวนไปกินอาหารญี่ปุ่นที่ฟูจิ
(ตามประสาครอบครัวสิ้นคิด อ๊ะ อาหารญี่ปุ่น อ๊ะ ฟูจิไง)
 
 
เราไปกัน 4 คน
แม่ 1 ลูก 3
 
 
หลังจากการที่ปล่อยให้แม่และน้องสาวรอคิวอยู่ประมาณเกือบชั่วโมง
ส่วนผมนั้นเดินไปที่ร้านการ์ตูนและแกร่วอยู่ที่ร้านหนังสือ
คิวที่ 30 ก็ถูกเรียก
 
 
พวกเราแม่ลูกรีบเดินตามพนักงานไปนั่งโต๊ะ
แล้วเริ่มสั่งอาหารกันแบบห่าลง
ด้วยความหิว และคิดว่ายังไงแม่ก็เป็นคนจ่าย
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

นี่คือความแตกต่างระหว่างการกินข้าวกับแม่
กับการกินข้าวกับเพื่อน
 
กับแม่ เขาชอบสั่งเป็นกับ มาแบ่งกันกัน
เหมือนโต๊ะจีนตลอดเวลา
ขนาดอาหารญี่ปุ่นยังเหมือนโต๊ะจีน
 
ส่วนไปกับเพื่อน ผมจะสั่งอาหารจานเดียวหรือชุดเดียว
อิ่มแล้วจบ อันนี้ อร่อยด้วย รู้อิ่มด้วย
 
ผลสรุปคือเราสั่งอาหารกันไปสิบกว่าอย่าง
จานเล็กจานใหญ่ ข้าว กับ ปนกันมั่ว แต่ก็อร่อยดี
 อาหารถูกวางเรียงกันเต็มโต๊ะ น่ากินสุดๆ
 
ระหว่างการทานอาหาร
แม่ชี้ไปดูโต๊ะข้างๆ
 
"ดูโต๊ะนั้นสิ มา 4 คนเท่ากัน กินนิดเดียวเอง"
 
เหมือนจะอวดว่าครอบครัวเรากินเก่งกว่า
อึ่ม... มันน่าอวดตรงไหนหว่า




















































30 นาทีผ่านไป














































อาหารบนโต๊ะเหลือเพียงไม่กี่อย่าง
อย่างละไม่กี่ิชิ้น
โต๊ะที่นั่งอยู่ข้างๆกลับบ้านไปแล้ว
และบนโต๊ะของพวกเรามีแต่บทสนทนาซ้ำไปมา
 
"เอาอันนี้ไปสิ จะได้หมด"
 
"เสียดาย อะ ตักแบ่งให้"
 
"ไม่ไหวแล้ว ขอบาย"
 
 
 
 
 
 
 


















 













































  ผมเคยได้ยินแม่บอกว่า
คนจีนยุคก่อนจะรู้สึกดีเวลากินโต๊ะจีนแล้วเหลือ
มันแปลว่าเรามีกินแล้ว
ไม่ได้อดๆอยากๆเหมือนแต่ก่อน
....
ฟังแล้วก็รู้สึกจั๊กกะจี้หัวใจยังไงชอบกล
 


รุ่นน้องอีกคนเคยเล่าให้ฟังว่า
อาหารที่เรากินทุกวันนี้
จะมี 10 % ที่ต้องเหลือทิ้งทุกวัน
 
นั่นหมายความว่า ในจำนวนหมู 100 ตัวที่ต้องสังเวยชีวิตมาให้เราอร่อย
จะต้องมี 10 ตัวที่ตายฟรี
แล้วถ้าหมูซัก 1000000 ตัวล่ะ... ต้องตายฟรี 100000 ตัวเลยนะ
นี่ยังไม่ันับตัวที่ไม่อร่อยอีก..
...
ฟังแล้วก็จี๊ดใจชอบกล พอๆกัน
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 





ไอ้จานแรกๆที่กินก็อร่อยอยู่หรอกครับ
แต่หลังๆนี่ไม่อร่อยแล้ว

...

แถมรู้อิ่มด้่วยล่ะ

















































บริโภคกันแต่พอเพียงเถอะครับ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ปล. สุดท้ายมื้อนั้น เราสามคนก็ออกให้แม่ครับ
เป็นเงินก้อนแรกที่ได้จากการขายของ เอามาเลี้ยงแม่
... ไงล่ะ สั่งไว้ซะเยอะ จ่ายเองด้วย 555 กระเป๋าแบนเลย
 
 


คนผ่านทาง
View full profile