ฉันนั่งอยู่บนเตียงกับกีตาร์ตัวโปรด
คอร์ดเพลงเดิมๆ ประกอบกับเสียงร้องใหม่ๆ
ดังกังวานไปทั่วห้อง
เสียงกีต้าร์ ดังสลับกับเสียงร้องเพลง
และเมื่อทั้งสองเสียงเงียบลง
ก็จะมีเสียงดินสอกระทบกระดาษดังขึ้นแทน
ดึกแล้ว
แต่ฉันรู้ว่าถ้าทำไม่เสร็จภายในคืนนี้
เพลงก็จะไม่มีวันเสร็จตลอดไป
มันเป็นอย่างนี้เสมอ
ช่วงเวลาที่ความคิดพรั่งพรู
จำเป็นที่จะต้องไม่ทำให้มันสูญเปล่า
ฉันร้องเพลง ดีดกีต้าร์ เขียนเนื้อร้อง
สลับไปมา
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ดึกขนาดนี้แล้ว ถ้าไม่ใช่แม่ก็คงเป็นน้องชาย
ฉันตะโกนถามอย่างหน่ายๆจากบนเตียง
"ใคร"
"โอ๋เอง"
เสียงน้องสาวของฉันตอบเบาๆ
ฉันรู้ในทันทีว่าคงต้องรับบทพี่สาวที่แสนดีในอีกไม่นาน
เมื่อเปิดประตูออก
เธอยืนร้องไห้อยู่ตรงนั้น
ฉันชวนเธอเข้ามานั่งในห้อง
จะว่าไปจริงๆฉันก็ชินแล้วกับเรื่องแบบนี้
เธอกลับมาถึงบ้านตอนดึกดื่น
ร้องไห้... มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์
ไอ้สารเลวนั่นอีกแล้ว
"ชั้นบอกแกไปไม่รู้กี่ทีแล้วไม่ใช่เหรอ
ว่าเลิกคิดถึงมัน คิดไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอก
ดูแลตัวเองบ้าง"
ฉันดึงทิชชู่ที่หัวเตียงออกมายื่นให้
วางกีต้าร์ไว้บนพื้น
เธอรับกระดาษจากมือของฉันไป
แต่ไม่พูดอะไรสักคำ
นั่งอยู่บนเตียง
ร้องสะอื้น
บางทีฉันคิดว่าความเงียบคงจะช่วยเธอได้
เพราะคนเราก็ไม่ได้ต้องการคำปรึกษาเสมอไป
บางครั้งเราก็ต้องการแค่ให้มีใครสักคนฟังเรา
แต่เธอก็ไม่ได้พูดอยู่ดี
เธออาจจะแค่ต้องการคนนั่งเป็นเพื่อนเธอก็ได้มั้ง
ฉันคิดว่ามันน่าจะเป็นอย่างนั้น
เสียงจิ้งจกในห้องร้องขึ้นมา
มันเข้ามาอาศัยอยู่ในห้องของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
และฉันไม่เคยหาตัวมันเจอสักที
มันเป็นเรื่องสยองน่าดูที่ต้องอยู่ร่วมกับสิ่งมีชีวิตอื่น
ในห้องของตัวเอง
ฉันยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดให้น้องสาวสบายใจขึ้นบ้าง
เธอยิ้มจางๆให้กับฉันแล้วบอกว่าไม่เป็นไรแล้ว
หลังจากนั้นเธอก็เดินออกไปจากห้อง
แต่ฉันรู้ว่าเธอคงกลับไปร้องไห้ที่ห้องของเธอต่อ
ฉันเกลียดมันจริงๆ
เสียงกีต้าร์ เสียงฉัน และเสียงดินสอ
ทำงานขึ้นพร้อมกันอีกครั้ง
การปรากฎตัวของน้องสาวทำให้ฉันมีแรงจะสร้างงานมากขึ้น
บางครั้งฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นผีดูดเลือด
เพียงแต่ฉันไม่ได้ใช้เลือดเป็นอาหาร
ฉันใช้ชีวิตของคนอื่นเป็นอาหาร
ฉันเสพสิ่งเหล่านั้น
เพื่อทำให้ฉันมีตัวตนอยู่
นึกไปถึงคำพูดเกร่อๆในหนังหรือหนังสือ
"เราอยู่ร่วมกับคนที่แตกต่างเพื่อทำให้เรารู้ว่าเราเป็นใคร"
