ผมไม่แน่ใจว่านานแค่ไหนแล้ว
ที่ไม่มีโอกาสได้เข้าโรงหนังคนเดียว
อาจจะตั้งแต่ผมได้พบคุณ
เราต้องแชร์หลายๆอย่างด้วยกัน
ผมไม่กินเผ็ด คุณกินได้สบายมาก
ผมชอบพวกจังก์ฟู้ด คุณเกลียดเข้าไส้
ผมชอบดูหนังแนวหนึ่ง คุณชอบดูอีกสไตล์
ในบางกิจกรรมที่เราต้องทำร่วมกัน
เรากลับต้องแชร์ความชอบซึ่งกันและกัน
ผมว่ามันไม่ใช่เรื่องแย่หรอก
การไม่พยายามจะแชร์อะไรกันเลยต่างหาก
ที่แย่กว่ากันเยอะ
ผมเริ่มดูหนังคนเดียวตั้งแต่ช่วงม.ปลาย
เหตุผลก็ง่ายมาก
เพราะผมมักจะไม่ได้ดูหนังหากนัดคนอื่นไว้
ยิ่งจำนวนคนมากเท่าไหร่
ผมก็ยิ่งมีโอกาสที่จะไม่ได้ดูมากขึ้นเท่านั้น
กว่าจะรอให้ว่างพร้อมกันทั้งหมด
คนนั้นมาสายบ้างล่ะ ติดธุระบ้างล่ะ
กว่าจะรวมตัวกันได้จริงๆ
หนังก็หมดรอบฉายไปแล้ว
นั่นแหละจุดเริ่มต้นในการดูหนังคนเดียวของผม
ในวันธรรมดาหลังเลิกเรียน
ถ้ายังไม่อยากกลับบ้าน หรือเหลือเวลาสักสองชั่วโมง
ผมจะเดินหารอบหนังที่ต้องการ
ซื้อตั๋ว แล้วเข้าไปทันที
ผมชอบบรรยากาศชองการดูหนังคนเดียว
มันรู้สึกเป็นอิสระต่อทุกสิ่ง
สมาธิเพียงหนึ่งเดียวคือจอภาพข้างหน้า
ไม่ต้องขำแล้วหันไปหาคนขำด้วย
ไม่ต้องมีใครมาถามว่าเมื่อกี้เกิดอะัไรขึ้นในจอ
ยิ่งถ้าเป็น สยาม ลิโด้ สกาล่า ด้วยแล้ว
เรียกได้ว่าเป็นเจ้าของโรงได้เลย
เพราะคนดูไม่เยอะแน่นอึดอัดเหมือนโรงทั่วไป
เรากล้าร้องไห้เพราะไม่มีใครรู้จักเรา
ถึงบางครั้งจะไม่มีมือให้กุม
แต่มันก็เป็นความรู้สึกดีอีกแบบ
ผมไม่แน่ใจว่าครั้งสุดท้ายที่ได้ดูหนังคนเดียวคือเมื่อไหร่
แต่ก็แปลว่านานพอดู
ไม่อย่างนั้นคงจะพอจำได้บ้าง
อันนี้ต้องบอกไว้ก่อนว่าไม่ใช่ความผิดของคุณ
หรือความผิดของคนอื่นๆ
แม้แต่ตัวผมเองก็เถอะ
แค่วันนี้... ผมคิดถึงการดูหนังคนเดียวของผม
ก็แ่ค่นั้นเอง
อยากดูหนังคนเดียวจัง
