แน่ใจหลอว่ายังเยาว์

พี่เคยสงสัยกับตัวเอง และตั้งคำถามเสมอๆ

ว่าสิ่งที่เป็นอยู่ทุกวัน มันใช่ หรือไม่ใช่


เพราะบางทีเราก็ดีใจง่ายเหลือเกินกับบางเรื่อง

ขณะที่บางทีก็ทุกข์เหลือเกิน


หากเรามีชีวิตแค่ดีใจ เสียใจ ทุกข์ เศร้า แล้วหาย กลับมาสุข


มันควรจะเป็นยังไงต่อไป


มันเป็นความคิดโง่ๆ แบบที่พระท่านว่าถ้าคิดไม่ออกก็เลิกคิดไหม


บางทีมันก็ยากนะ แค่จัดการความคิดของตัวเอง



แต่พอมาอ่าน


เออ...วะ อย่างน้อยกูก็ไม่ได้เป็นคนเดียววะ

555+

หวังว่าจะสบายดีครับน้องชาย

ทุกวันนี้ก็ยังสงสัย

ทำอะไรผิด เพราะความเขลา ไม่ได้เหี้ยนะ แต่เพราะไม่รู้ ซึ่งเราจะฉลาดขึ้น ทำสิ่งที่ถูกขึ้น

ใช่มั้ย..จริง ๆ ก็งง ไม่รู้ว่าต้องการสื่อประมาณนี้มั้ย

ใช่

หยุดได้เลยค่ะ

จะเป็นเรื่องโง่หรือฉลาด เราจะเป็นคนตัดสินใจเอง
มันไม่เป็นไรเลยค่ะ

พี่ก็เคยลองทำอะไรเพี้ยน ๆ คิดอะไรแปลก ๆ
อ่านกามูส์ ซาร์ต กฤษณมูรติ ฯลฯ
มากจนซึมเข้าเนื้อ ปล่อยให้ตัวถูกครอบงำค่ะ
เยาว์วัยของพี่ก็เป็นเช่นนั้น
จนมาเจอคนที่ไม่เคยเดินออกจากกรอบพอดีตัวคนนี้แหละ

บางทีก็เสียดายชีวิตตัวเองเหมือนกัน

ฉันมึน ฉํนเพ้อ ฉํนเบื่อ
เช่นกัน...

อ่านชื่อเอนทรี่ก็ขำนำมาแล้ว..

เหี้ย'ส เฮฟเว่นนนนนนนน
5555555555555+

ก่ากกกกกกกก โดน

นั่นสิคะ เคยคิดเเบบนี้อยู่เหมือนกัน

หวังใจให้พบเจอความสุขเร็วๆ ครับ

หยิบผลงานฉบับเต็มของเจ้าของผลงานดั้งเดิมที่ถูกหยิบยกมาบิดคำเพื่อใช้ในงานชิ้นนี้มาให้ลองอ่านกันครับ

............

"เพลงเถื่อนแห่งสถาบัน"

ดอกหาง นกยูง สีแดงฉาน
บานอยู่เต็มฟากสวรรค์
คนเดินผ่าน ไปมากัน
เขาด้นดั้น หาสิ่งใด

ปัญญา มีขาย ที่นี่หรือ
จะแย่งซื้อ ได้ที่ไหน
อย่างที่โก้ หรูหรา ราคาเท่าใด
จะให้พ่อ ขายนา มาแลกเอา

ฉันมา ฉันเห็น ฉันแพ้
ยินแต่ เสียงด่า ว่าโง่เง่า
เพลงที่นี่ ไม่หวาน เหมือนบ้านเรา
ใครไม่เข้า ถึงพอ เขาเยาะเย้ย

นี่จะให้ อะไร กันบ้างไหม
มหาวิทยาลัย ใหญ่โตเหวย
แม้นท่าน มิอาจให้ อะไรเลย
วานนิ่งเฉย อย่าบ่นอย่าโวยวาย

ฉันเยาว์ ฉันเขลา ฉันทึ่ง
ฉันจึง มาหา ความหมาย
ฉันหวัง เก็บอะไร ไปมากมาย
สุดท้ายให้กระดาษฉันแผ่นเดียว

มืดจริงหนอ สถาบัน อันกว้างขวาง
ปล่อยฉัน อ้างว้าง ขับเคี่ยว
เดินหา ซื้อปัญญา จนหน้าเซียว
เทียวมา เทียวไป ไม่รู้วัน

ดอกหางนกยูง สีแดงฉาน
บานอยู่เต็ม ฟากสวรรค์
เกินพอ ให้เจ้าแบ่งปัน
จงเก็บกัน อย่าเดิน ผ่านเลยไป

............

ป.ล.๑ สงสาร อาจารย์วิทยากร เชียงกูล เจ้าของผลงาน "เพลงเถื่อนแห่งสถาบัน" หรือที่คนหนุ่มสาวในยุคสมัยหนึ่งเรียกกันอย่างลำลองว่า "ฉันจึงมาหาความหมาย" ที่ผลงานดั้งเดิมถูกนำมาทำให้กลายเป็นอย่างนี้

ป.ล.๒ อ่านเรื่องราวฉบับย่นย่อ ของ อาจารย์ วิทยากรได้ที่นี่ครับ

http://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%A3_%E0%B9%80%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%B9%E0%B8%A5

ดอกหางนกยูง สีแดงฉาน
บานอยู่เต็ม ฟากสวรรค์
เกินพอ ให้เจ้าแบ่งปัน
จงเก็บกัน อย่าเดิน ผ่านเลยไป

.................

ชอบท่อนนี้มากๆ

ฉันเมา ฉันเฉา ฉันเหี่ยว

สิ่งที่ยังเป็นไปคือเวลาที่ไม่เคยหยุดเดิน

การตั้งปัญหานำไปสุ่คำตอบ

#12 อาจารย์ห่าอะไรนั่นเป็นพ่อมึงเหรอ แตะต้องไม่ได้เลยใช่มั้ย