ยังไงกรุงเทพก็ยังเป็นกรุงเทพอยู่ดี
ผมเจอเธอในบาร์ที่ถนนข้าวสาร
จริงๆแล้วผมไม่ชอบที่นี่เท่าไหร่หรอก
คนเยอะ มีแต่ฝรั่งหัวขาวเดินไปเดินมา
แต่งตัวตลกๆเหมือนหลุดออกมาจากหนังแฟนตาซีเกรดบี
เสียงโหวกเหวกโวยวายน่ารำคาญ
เธอนั่งดื่มอยู่กับเพื่อนของเธออีกสองสามคน
ผมเกลียดบุหรี่
แต่กลิ่นบุหรี่ของเธอหอมกว่าของคนอื่น
ผมไม่ได้คิดที่จะรื้อฟื้นความหลังอะไร
เพราะผมรู้ว่าอดีตก็คืออดีต
ไม่มีเหตุผลที่จะต้องไปขุดเอาความทรงจำดีๆ
ให้กลับมาทำร้ายเรา
นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการ
แต่ผมก็ทำ
ผมเดินเข้าไปทักทายเธอ
เพื่อนๆของเธอเรียกฉายาของผมลั่นร้าน
ทำเอาผมอายไปครู่หนึ่ง
แต่เธอแค่ยิ้มให้ผมเล็กน้อย
ผมรู้ว่าผมกำลังทำร้ายตัวเอง
แต่ผมก็ทำอีกครั้ง
ผมเรียกชื่อเธอ
"โอ๋"
เธอทำเป็นไม่ได้ยินเสียงของผม
ผมมั่นใจว่าเธอทำเป็นไม่ได้ยิน
เพราะเพื่อนของเธอหันไปทางเธอทั้งโต๊ะ
เธอลุกขึ้นขอตัวไปเข้าห้องน้ำ
สีหน้าเหนื่อยหน่าย
พวกเพื่อนเธอที่นั่งอยู่บนโต๊ะกระซิบกันเรื่องของผม
ผมมั่นใจว่าพวกเธอนินทาผม
ผมเดินกลับไปที่โต๊ะ
บอกเพื่อนสนิทว่าไม่ต้องรอ
ผมรู้ว่าผมกำลังทำให้เรื่องมันบานปลาย
แต่ผมก็ทำ
หน้าห้องน้ำหญิง
เธอประหลาดใจไม่น้อยที่เห็นผมยืนอยู่ตรงนั้น
"กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่"
เธอถามผม
"สามวันก่อน"
ผมตอบ
เกิดความเงียบอันน่าอึดอัดขึ้น
ในสมองผมเอาแต่คิดว่าจะพูดเรื่องอะไรต่อดี
เรื่องมหา'ลัย เรื่องพี่สาว ของเธอ เรื่องหมาที่เธอเลี้ยง
แต่ไม่ว่าจะเป็นประเด็นไหนก็ดูแย่ไปทั้งนั้น
ดีเจเปลี่ยนเพลงใหม่เป็นเพลงแดนซ์ที่ดังกว่าเดิม
แล้วเสียงเพลงทำลายการสนทนาของพวกเรา
เธอยิ้มเศร้าๆ... เป็นรอยยิ้มเดียวกับที่ผมเคยเห็น
ตอนผมขอเลิกกับเธอ
ผมจูบเธอ
เธอไม่พูดอะไรสักคำแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะ
ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำลงไปมันบัดซบ
แต่ผมก็ทำ
ผมเดินกลับไปหาพวกเพื่อนอีกครั้ง
หนึ่งในนั้นแซวผม
ผมหัวเราะ
มันไม่ยากเท่าไหร่หรอกกับการหัวเราะ
เพื่อปกปิดความรู้สึก
ผมมองไปที๋โต๊ะของเธอ
เธอหยิบกระเป๋าหิ้วของเธอแล้วเดินออกไปจากร้าน
ผมอยากขอโทษเธอ
แต่มันคงเป็นสิ่งเดียวในคืนนี้
ที่ผมไม่ได้ทำ
ยังไงกรุงเทพก็ยังเป็นกรุงเทพอยู่ดี
อ่านรอบที่สอง ก็ค่อยยังชั่วขึ้น
