เรารู้ว่าเรามักหมกมุ่นตัวเองกับอะไรบางอย่างเสมอๆ
บางครั้งก็เพราะเราชอบ
บางครั้งก็เพราะเราไม่ชอบ
บางครั้งเพราะมันสนุก
บางครั้งเพราะมันเจ็บปวด
ไม่ว่ามันจะรู้สึกยังไง
อย่างน้อย เราก็มีอะไรบางอย่างให้รู้สึก
ให้เรารับรู้ว่าเรายังมีความรู้สึก
ให้เรามั่นใจว่า
เรา
ยังคงรู้สึก
แต่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่เรารัก
หรือเรื่องที่เราเกลียด
ความรู้สึกที่เกิดขึ้น
ล้วนเป็นสิ่งที่เรา "อยาก" รู้สึก
ส่วนที่เราไม่อยากรู้สึกนั้น
เราปฏิเสธมันไว้
ไม่ไปยุ่งกับมัน
ไม่ไปสนใจมัน
ไม่ไปสัมผัสมัน
เพราะเรากลัว
เรากลัวที่จะรู้สึก
ทั้งชอบ ทั้งไม่ชอบ
ทั้งสนุก ทั้งเจ็บปวด
ทั้งรัก ทั้งเกลียด
แล้วในวันหนึ่ง
เมื่อเราลองมองกลับไปหาบรรดาสิ่งที่เรา"ไม่อยาก"รู้สึก
มันกลับไม่อยู่ที่นั่นเสียแล้ว
เราพยายามที่จะลองสัมผัสมัน
เพราะเราอยากรู้ว่ามันเป็นยังไง
แต่มันหายไปนานแล้ว
ในวันที่เรา "อยาก" รู้สึก
มันกลับ "ไม่อยาก" ให้เราพบมันอีกต่อไป
เรามองเห็นแต่ความว่างเปล่า
ความว่างเปล่าอันกว้างใหญ่ไพศาล
ที่เคยมีความรู้สึกมากมายอยู่เต็มไปหมด
ว่างมากไปมังคะ 
เอาน่า... เอาน่ะ
