วันก่อนผมขับรถอยู่บนถนน
ข้างหน้าเป็นทางแยกซ้ายและขวา
ขณะที่รถกำลังแล่นเข้าไปใกล้ทางแยก
ผมกลับไม่อยากเลี้ยว
ผมรู้ว่าหากไม่เลี้ยวก็จะชนเกาะกลาง
ผมรู้ว่าถ้าชนเกาะกลางผมจะบาดเจ็บ
รถจะบุบ ตำรวจจะมา คนจะตกใจ
ทีวีจะออกข่าว รถจะติด คนจะชะลอรถดู
ผมอยากขับรถชนเกาะกลาง













































ผมเห็นภาพช้าของตัวเองพุ่งเข้าหากระจกหน้า
กระจกแตกออกเป็นเศษเล็กเศษน้อย
ชิ้นส่วนเหล่านั้นบาดผมในขณะที่ร่างของผมลอยออกไป
เลือดค่อยๆไหลออกมาตามบาดแผลที่เกิดขึ้น
มารู้ตัวอีกทีตอนที่ผมนอนอยู่ข้างทาง
เสื้อผ้าชุ่มไปด้วยเลือด ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล
ลมหายใจติดขัดไม่เป็นจังหวะ
มีคนวิ่งเข้ามามุงเต็มไปหมด
บางคนบอกว่าผมหลับใน
บางคนบอกว่าผมเมา














































ผมค่อยๆยิ้มให้ทุกคนที่เข้ามามุงดู
แต่ฟันของผมชุ่มเลือดจนยิ้มขาวๆกลายเป็นยิ้มแดงๆ
มีบางคนโทรศัพท์ไปแจ้งตำรวจและเรียกรถพยาบาล
ผมยังยิ้มอยู่
ไม่มีใครรู้ว่าผมยิ้ม
พวกเขาคิดว่าผมกัดฟันด้วยความเจ็บปวดของบาดแผล

อย่าแปลกใจว่าทำไมผมถึงยิ้ม
เราจะถูกคนแปลกหน้าให้ความสนใจเรามากขนาดนี้
ได้สักกี่ครั้งในชีวิต
ผมไม่ต้องพยุงตัวขึ้น
เพราะในที่สุดก็มีใครสักคนฝ่าฝูงชนเข้ามาอุ้มผมขึ้น

อย่าแปลกใจว่าทำไมผมยังยิ้ม
เราจะถูกคนแปลกหน้าอุ้มด้วยความเป็นห่วง
ได้สักกี่ครั้งในชีวิต
เขาพาผมไปที่โรงพยาบาล
ผมยังยิ้มอยู่
นางพยาบาลคนหนึ่งบอกว่าผมอาจจะชอค














































































เมื่อผมตื่น
ผมเห็นแม่ยิ้มทั้งน้ำตา
ผมเห็นพ่อนอนเฝ้าไข้
ผมเห็นน้องชายเอาหนังสือสอบมาอ่านข้างเตียง
น้องสาวกุมมือซ้ายของผมแน่น

อย่าแปลกใจว่าทำไมผมยังยิ้มอยู่
ผมได้รับความสนใจจากครอบครัวจริงๆจังๆ
เป็นครั้งแรกในชีวิต


















































หมอบอกว่าอีกไม่กี่วันก็ออกจากโรงพยาบาลได้
ผมรู้ว่าพรุ่งนี้จะกลับไปเป็นเหมือนวันก่อน
แม่ไม่ยอมให้ผมขับรถ
แต่ไม่เป็นไรหรอก
คราวหน้าถ้าผมเบื่อจริงๆ


























































ผมจะลองกระโดดสะพานลอยดูบ้าง...

และแน่นอน...



































































ผมจะยิ้มให้ทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต