เราเริ่มต้นที่จุดเดียวกัน

ในท้องของผู้หญิงคนหนึ่ง
อาศัยอยู่ในนั้นหลายเดือน
ก่อนจะออกมาสู่โลกกว้าง














































เรานอนนิ่งในอ้อมกอดของเธอ
ปากร้องงอแงต้องการอาหาร
เธอดูแลเราอย่างดี
ปากพร่ำสอนเราร้อยพัน

"เลี้ยงง่ายๆนะลูก
เป็นคนดีนะลูก"







































เราได้รับพรร้อยแปดประการ....

"หัวโตอย่างนี้ โตขึ้นฉลาดแน่ๆ"
"สวยเหมือนแม่เลย"
"ชื่อนี้เฮงนะ ต่อไปรวย"
"วาสนาดี หน้าผากกว้าง"
"มีติ่งหูด้วย ดวงดีแน่"
"มันขยับนิ้วแต่เด็ก ต่อไปมันเป็นนักดนตรีแหง"

พรแห่งความเจริญรุ่งเรือง















































เธอร้องเพลงกล่อมเรา
เราดื่มกินเลือดเนื้อเธอ
ในอ้อมกอดอันอบอุ่น

เธอยิ้ม

เธอไม่ยอมกินของทอดและของเผ็ด
เพราะเธอกลัวเลือดของเธอจะไม่ดีกับเรา
เราดิ่มกินเลือดของเธอ

เธอยังคงยิ้ม























































วันเวลาผ่านไป...

เราเป็นเด็กดีอย่างที่เธอต้องการ
เวลาเราหัวเราะ เธอหัวเราะด้วย
เวลาเราร้องไห้ เธอเสียใจด้วย
เรากับเธอเชื่อมโยงกันด้วยสายใย
ที่ไม่อาจมองเห็นได้ด้วยสายตา

เธอรับรู้ถึงสิ่งนั้นได้ตลอดเวลา






























































วันเวลาผ่านไป...

เราเติบโตขึ้น
เราอยากมีอิสระ
เราอยากมีชีวิตของเราเอง

เธอเฝ้ามองดูเราเติบโต
ด้วยสายตาแห่งความรัก
เธอปล่อยให้เราโบยบิน















































วันหนึ่ง...

เรามองไม่เห็นสายใยนั้นเสียแล้ว
เราออกเดินทาง
เราลืมไออุ่นจากอ้อมกอด
เราลืมรสเลือดของเธอ





















































มีเพียงเธอ
ที่ยังจำไออุ่นของเราได้




























































มักมีคนพูดว่า
เธอมองเราเป็นเด็กเสมอ
เด็กของเธอ...



























































ที่ไม่มีวันโต