กระจกบานใหญ่ข้างหน้าผม
กั้นผมออกจากโลกภายนอก
ในสถานที่แคบๆแห่งนี้
เสียงเพลงดังๆ
แอร์เย็นๆ
แต่ผมง่วงเหลือเกิน





































คุณอยู่ในกล่องอีกใบข้างหน้า
และกระจกบานใหญ่ข้างหลังคุณ
กั้นคุณออกจากโลกภายนอก
คุณเคลื่อนตัวไปมาในกล่อง
แล้วคุณก็หันหลังมา













































ระหว่างผมกับคุณ
มีกระจกบานใหญ่สองบาน
กั้นเราออกจากกัน
คุณมองผม
ผมมองคุณ
กล่องทุกใบหยุดนิ่ง







































ผมโบกมือให้คุณ
คุณยิ้มอายแล้วก้มลงหลบลงไปหลังเก้าอี้
ผมหัวเราะ
คุณยกมือขึ้นมา
โบกมือทักทายผม



































ท่ามกลางกล่องที่ยังคงไม่เคลื่อนที่
ผมยิ้มให้คุณ
คุณยิ้มให้ผม
แล้วกล่องของคุณก็เคลื่อนตัวออกไป
ส่วนผมก็บังคับกล่องของผมไปอีกทาง































คุณยังจำครั้งสุดท้าย

ที่คุณยิ้มให้คนแปลกหน้า

ได้หรือเปล่า