มีหลายครั้งที่เราอยากให้เวลาหยุดหมุน
เพื่อที่เราจะได้อยู่ตรงนั้น... เนิ่นนาน
ทว่า เวลาไม่สามารถหยุดตัวเองลงได้
เหมือนกับตัวเราและความรู้สึก
มันเคลื่อนไปเรื่อยๆตามกระแสแห่งอารมณ์
บางทีก็กระโชก... บางทีก็สงบ
แต่ไม่เคยหยุดนิ่ง


























แล้วเราก็พยายามเหนี่ยวตัวเองไว้กับเวลา
ที่เราพยายามจะให้มันหยุด
เดินถอยหลัง
หรือสวนกับทุกสิ่งทุกอย่างที่กำลังเป็นอยู่
ไม่ว่ามันจะยากเย็นสักเท่าไร
เราพยายามเก็บมันไว้
สะสมมันเอาไว้
จดจำมันเอาไว้































ท้ายแล้ว... ปัจจุบัน
กลับกลายเป็นความมืดหม่น
เมื่อคนยังคงใช้ชีวิตอยู่กับเมื่อวาน
เมื่อเรายังอาดูรกับวันเก่า
และไม่สามารถพาตัวเอง
ให้หลุดจากช่วงเวลาอันแสนสุขนั้นได้เลย


































ยังคงรักเธอ...
เธอได้ยินฉันไหม