วาทะโต้ตอบเพราะว่างจัด = ='
ของ กีรติ แห่งบอร์ดแตงโม
และ Subway
๑.
นกชรา..ปีกล้าขนร่วง..
จึงได้รู้ว่าฟ้ากว้างใช่ว่าคู่ควรกับนกเรื้อน
แสบคันทั่วผิวกาย
สายลมที่เคยเย็นหอม
กรีดกระหน่ำให้เลือดซิบกระเซ็นทั่ว
ฝนฉ่ำดั่งกรดกลั่นละลายเยื่อหัวใจจนสลาย
นานวันกว่าขนอุ่นจะขึ้นใหม่
กายไหม้เกรียมแดดและผุพอง
ลิ่มเลือดยังคงรสคาวหอมของผู้แพ้
สะอื้นดังเท่าใดได้ยินเพียงใจตัว
ไร้เงาผู้ใดโอบประคองให้อุ่นอก
ความเดียวดายเป็นเช่นนี้ หรือนี่คือ อิสระที่แท้
๑.
เหนื่อยจากบิน ก็พักตามขอนไม้
ปล่อยใจให้สบายแล้วค่อยออกบินต่อ
ร่มไม้ยังมีให้เกาะพัก
เหนื่อยนักหลบฝนหลบลมไหว
ก่อรัง
แท้แล้วเจ้าบินโบยไปด้วยเหตุใด
จุดหมายใช่หาไม้ขอนนอนชั่วคืนหรือ
ใช่สู่ฟากฟ้าที่มองไม่เห็นทางหรือ
รสหวานของอิสระ
แต่ไร้บ้าน
หากเพียงเจ้าพบรังของตน ...
เจ้าคงรู้ว่าเจ้าโบยบินเพื่อสิ่งใด
รังมิใช่โซ่ตรวน
หากแต่เป็นความอบอุ่น
ที่เจ้าหาไม่ได้ยามออกบิน
๒.
ครั้งแรกที่กระพือปีก
สายลมที่ได้สัมผัสบอกกับฉัน
ยินดีต้อนรับสู่ดินแดนแห่งรัก
ใช่..ความรักที่เฝ้าหา
ความรักที่รู้จักเพียงคำกล่าวเล่าของใคร
หลงบินวนอยู่บนฟ้ากว้างที่ไร้จุดหมา ย
ถลาเพื่อสัมผัสไอรักจากปุยเมฆ
แต่ไหนเล่าความจริง ยิ่งโถมแรงทวีเท่าใด
เนื้อปีกเริ่มเกร็งและฉีกปริ
ความรักตอบแทนหัวใจนกโง่เช่นนี้
๒.
นกเอยเราต่างมองหาความรัก...
เราต่างโหยเราต่างอยากสัมผัส
เพราะเพียงเศษเสี้ยวของมัน
ก็ทำให้ผืนฟ้าอันมืดมัวกลับสดใส
น้ำหนักเพียงน้อยนิดของมัน
ทว่า
เรากลับไม่เคยได้สัมผัสมันอย่างเต็มที่
นี่อาจเป็นเสน่ห์ของความรัก
เราออกค้นหา
อ้อมกอดแห่งความรัก
ทั้งที่ไม่เคยรู้ว่ามันจะอุ่นกว่าอ้อมกอดของเราเองหรือไม่
๓.
เมื่อโฉบลงบนพื้นล่าง...จึงได้เรียนรู้
หัวใจนกโง่ทิ้งรังให้รกร้าง
ที่เคยก่อกอดคุ้มแดดฝน
เพียงเพื่อสัมผัสรสสุขที่ไกลตัว
เกินเอื้อมเพื่อย้ำความจริง
เพื่อความรัก..
แท้เทียวตนเองคือจุดเริ่ม
กว่าหัวใจนกชราจะได้เรียนรู้
ก็เหลือลมหายใจเพียงน้อยนิด
๓.
ไม่มีสิ่งใดไม่คู่ควรกับความรัก
เจ้าจะได้รับโอบกอดแห่งรัก
เมื่อเจ้ายอมรับโอบกอดแห่งตนเอง
การเดินทางทุกการเดินทางไม่เคยสิ้นสุดที่จุดเริ่มต้น
เพราะเพียงเจ้าคิดออกเดิน
เจ้าก็ออกห่างจากจุดเริ่มไปไกลโข
เมื่อเจ้าเรียนรู้
ความรักอยู่ใกล้เจ้าเสมอมา
เพียงแต่สิ่งที่อยู่ใกล้เกินไป
เจ้าไม่เคยมอง
๔.
ได้แต่เฝ้ามองบาดแผล
ร่องรอยของความเขลา
จนสายตาเริ่มพล่ามัว
วาระสุดท้ายคงมาเยือนในที่สุด
รังอุ่นเหลือเกิน...แม่จ๋า
รังที่ได้เกิดและตาย..คงเป็นความรักสุดท้ายที่ได้พบ
๔.
เจ้ากลับสู่อ้อมกอดของครอบครัว
คำถามที่ว่าเจ้าเดินทางไปเพื่ออะไร
เจ้ารู้ดีว่าคำตอบนั้นเสียดแทง
และเจ้าไม่จำเป็นต้องตอบ
แม้เป็นเพียงเสี้ยวช่วงเวลา
เจ้าค้นพบความสงบ
และความรัก
โลกไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เจ้าคิด
)
