อีก 15 นาที 5 ทุ่ม

ข้าพเจ้าเดินออกจากรถเมล์

ฝนตก!!











สมองก้อนน้อยๆคำนวณอย่างรวดเร็ว

จักรยานจอดไว้หน้าหมู่บ้าน

ตอนนี้ฝนตกปรอยๆ

หากวิ่งเข้าหมู่บ้านไปถึงจักรยานแล้ว

ต้องเสียเวลาปั่นอีกประมาณ 8 นาที

หากปั่นเร็วๆคิดว่าน่าจะ 5 นาที

คงจะถึงหน้าบ้าน














ขณะที่สมองประมวลผล

ขาทั้งสองก็พาตัวเองมาถึงที่จอดจักรยานแล้ว

รีบกระโดดขึ้นจักรยาน

เวร....

น้องสาวเอาคันเบาะเสียมาเปลี่ยน

คันที่สุขภาพดีกลับบ้านไปแล้ว...

















ไม่มีเวลาแม้แต่จะคิดด่าน้อง

สองเท้าถีบเอาถีบเอา

หากจักรยานเป็นสิ่งมีชีวิตน่าจะเจ็บ

ฝนปรอยๆค่อยๆแรงขึ้น

เดี๋ยวสิ นี่มันยังไม่ถึงครึ่งทางเลยนะ























มารู้ว่าตัวเองยังเชื่อเรื่องสิ่งศักดิ์สิทธิ์

ก็ตอนที่ในใจพยายามขอ

ขอพระอะไรก็ไม่รู้จำชื่อไม่ได้

จำได้แต่ว่าพระองค์นี้ชอบว่าว

บนไม่ให้ฝนตกแล้วเอาว่าวไปถวายได้

ใจก็ขอ ขอ ขอ






















ฝนแรงขึ้นเรื่อยๆ

รู้สึกแย่มาก

ไอ้เนื้อตัวเปียกน่ะไม่เท่าไหร่

แต่เป้ที่อยู่ในตะกร้าจักรยานนี่สิ

ระหว่างทางก็ไม่มีที่พัก

ที่พอจะนึกได้ตอนนั้นคือ

ปั่นไปให้ครบครึ่งทาง

ไปพักที่ป้อมยามแถวนั้น

ความรู้สึกแย่ลงเรื่อยๆ






















































หัวเราะ














































อีกครั้งที่รู้สึกว่าตัวเองหัวเราะมากไป

ให้ตายเถอะ

หากไม่ใช่คราวนี้

ชาตินี้กูจะได้ปั่นจักรยานกลางสายฝนไหมเนี่ย

โคตรโรแมนติกเลย!





































"วู้ว!!!!!!!!!!!!"

ข้าพเจ้าตะโกน