ผมหัวเราะ
มือยังคงแบให้พ่อหมอดู
มันเป็นศาสตร์ที่ผมไม่ลบหลู่
แต่ไม่คิดจะเชื่อ











อันที่จริงแล้วตายเร็วก็ดีออก
ไม่ต้องแก่ตาย
ตายในช่วงที่ชีวิตกำลังสนุก
บรรเทิงดี










หากเราใช้ชีวิตเพียงพอแล้ว
ได้รัก ได้ถูกรัก
ได้หัวเราะ ได้ร้องไห้
เป็นเด็ก เป็นผู้ใหญ่ และคนชรา
เป็นครบทุกสิ่งภายในเวลาอันจำกัด








หากเป็นเช่นนั้นแล้ว
ความตายคงไม่ใช่เรื่องน่ากลัว
ไม่ใช่เรื่องน่าเสียดาย
ไม่ใช่เรื่องน่าเศร้า
เพราะเราได้ใช้ทุกลมหายใจของเราอย่างคุ้มค่า
เวลากลายเป็นเรื่องไม่สำคัญ























พอเขียนเรื่องนี้
ก็คิดต่อไปถึงเพื่อนคนหนึ่ง























กูชอบลืมวันตายมึงเรื่อยเลยว่ะ
ทั้งๆที่คิดไว้ตลอดว่าถึงวันตายมึงเมื่อไหร่กูจะไปทำบุญให้
กูจะไปเข้าวัดเข้าวากะเขาสักครั้ง
อย่างน้อยก็หนึ่งครั้งต่อปี
แต่อย่างปีที่แล้วกูก็ต้องให้คนอื่นเตือน












มีคนบอกว่ากูอายุสั้น
ตลกดี
มึงอายุสั้นกว่ากูอีก
ตอนมึงตายใหม่ๆกูยังจำได้
ทุกคนบอกว่าทำไมต้องเป็นมึง
มึงเก่ง มึงหัวดี มึงเล่นกีฬา มึงนั่งรถโรงเรียนเดียวกับกู
มึงฉลาด มึงตลก มึงเป็นที่รักของเพื่อน
ทำไมไม่เป็นคนอื่น
กูเคยถามคำถามนี้เหมือนกัน
แต่ตอนนี้กูเลิกถามแล้ว
มันจะเป็นใครก็เหมือนกันนั่นแหละ
ต่างกันตรงที่ว่า
มึงสุดยอดแล้วก่อนที่มึงจะตาย





















กูไม่ได้สนิทกับมึงขนาดนั้น
แต่กูเขียนเรื่องมึงมาสามครั้งแล้ว
ทำไงได้ มีงเสือกเป็นเพื่อนคนแรกของกูที่ใจร้อน
ล่วงหน้ากูไปก่อนนี่หว่า































ยังคงระลึกถึงมึงนานๆที
แต่รู้สึกดีทุกครั้ง
รักมึง
































ไอ้อายุสั้น!!!