ตีสองแล้ว
เธอยังนอนไม่หลับ
มือสองประคองอยู่กลางอก
ปากพึมพำบางอย่าง
"ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า..."

"...สาธุ"
เขาลดมือของเขาลง
บรรจงกราบลงบนหมอนสามครั้ง
ก่อนที่จะพลิกตัวลงนอน
ทั้งๆที่รู้ว่าคืนนี้
คงเป็นอีกคืนที่หลับไม่ลง

"...อาเมน"
เธอเปลี่ยนท่านั่งให้สบายขึ้น
สายตาจ้องออกไปนอกหน้าต่าง
แสงจันทร์อ่อนๆลอดเข้ามา
เธอมองมันนิ่งๆ
คิดอะไรบางอย่าง

เขาเดินไปเปิดม่านออก
ปล่อยให้ทั้งห้องถูกย้อมด้วยแสงจันทร์
บางส่วนของนาฬิกาเรือนนั้น
สะท้อนแสงจันทร์เข้าตาเขา
เขาเดินไปหามันช้าๆ
แล้วหยุดนิ่ง

เธอตัดสินใจหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมา
รอยยิ้มบางๆปรากฎขึ้นบนใบหน้าของเธอ
พร้อมกับหยดน้ำใสๆที่ไหลลงมาบนใบหน้า
เธอยกมือขึ้นปาดหยดน้ำ
ส่วนรอยยิ้มเธอปล่อยมันไว้เฉยๆ

น้ำตาไม่ได้ทำให้เขากระหาย
แต่เขาก็หยิบน้ำในขวดขึ้นมาดื่มจนหมด
เสียงน้ำไหลผ่านคอ
ทำลายความเงียบในโลกของเขาไปชั่วครู่
ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

เธอเกลียดความเงียบ
มันทำให้เธอรู้สึกว่างเปล่า
เมื่อเธอรู้สึกว่างเปล่า
ความทรงจำต่างๆก็ไหลเข้าสู่ตัวเธอ
อย่างกับว่าเธอเป็นภาชนะ
ที่พร้อมรองรับทุกสิ่ง

เขาพยายามสลัดความรู้สึกเหล่านั้นทิ้งไป
เสียงที่ดังอยู่ตอนนี้
เกิดขึ้นภายในตัวของเขาเอง
ร่างกายของเขากรีดร้อง

เธอตะโกน
แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากปากเธอ
เธอร้องไห้
แต่ไม่มีหยดน้ำใสในดวงตาอีกต่อไป
เธอเสียใจ
แต่เธอไม่รู้สึกอะไรเลย

เขาคิดถึงสิ่งที่เขาท่องบนเตียง
เขาคุกเข่าลง
หันหน้าเขาหาหมอน
แล้วเริ่มเปล่งเสียง
"นะโม...."

ตีสามแล้ว
เธอยังนอนไม่หลับ
มือสองประคองอยู่กลางอก
ปากพึมพำบางอย่าง
"ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า..."

เสียงสวดมนต์ยังคงดังอยู่เงียบๆ
ในคืนแสนสงบที่พระจันทร์เต็มดวง
หากเพียงเสียงที่เปล่งออกมา
ผู้เปล่งกลับไม่เคยเข้าใจ
หากเพียงคำที่พูดออกมา
ผู้พูดกลับไม่เคยได้ยิน
หากเพียงเสียงที่ตะโกนกรีดร้อง
ยังคงดังอยู่เงียบๆ
เช่นเดียวกับเสียงท่องมนต์