เด็กชายเล่นฝนเป็นเด็กชายธรรมดาๆ
เหมือนเด็กคนอื่น
คือมีแขน2ข้าง
มีขา2ข้าง
มีตา2ตา
มีหู2ใบ
ปาก1ปาก
และหัวใจอีก1ดวง











ฝนเป็นสิ่งที่เด็กชายเล่นฝนโปรดปราน
เขาชอบวิ่งออกไปหาสายน้ำที่ตกลงมาจากฟ้า
วิ่งไปมาอยู่ใต้นั้นได้เป็นชั่วโมง
นั่นคือครั้งแรกที่เด็กชายเล่นฝนได้เล่นฝน
และครั้งสุดท้ายเช่นกัน
แม่ของเขาดุเขาเสียยกใหญ่
ปากพร่ำบอกว่าถ้าไม่สบายไปจะเป็นอย่างไร
นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
เด็กชายเล่นฝน ไม่เคยได้ออกไปเล่นฝนอีกเลย























เด็กชายไม่โกรธแม่
เด็กชายคิดในใจ
ไม่เป็นไร
พอเขาโตขึ้น
เขาจะเล่นฝนให้สะใจ
แบบไม่ต้องกลัวผุ้ใหญ่มาห้าม




























วันเวลาผ่านไป
เด็กชายเล่นฝนเติบใหญ่
กลายเป็นนายเล่นฝน
สิ่งที่เด็กชายเล่นฝนรอคอยมาตลอด
ได้กลายเป็นความจริง
เขาสามารถออกไปวิ่งเล่นน้ำฟ้า
แบบที่ไม่ต้องกลัวผู้ใหญ่ด่าได้แล้ว



























ฝนแรกของนายเล่นฝน
เขานั่งอยู่ในบ้านเมื่อมันเกิดขึ้น
นายเล่นฝนมองออกไปนอกหน้าต่าง
เขาอยากออกไปเล่นฝน
พลางคิดในใจ
แต่ต้องเอามือถือที่อยู่ในกระเป๋าไปเก็บ
กระเป๋าสตางค์และทุกอย่างในตัว
บางทีเปลี่ยนชุดออกไปเล่นน่าจะสบายใจกว่า
แต่ต้องเตรียมผ้าเช็ดตัวไปด้วย
เผื่อกลับเข้าบ้านแล้วบ้านเปียก
นายเล่นฝนคิดไปเรื่อยๆ





















นายเล่นฝนยังนั่งอยู่ในบ้าน
คิดหาวิธีการออกไปเล่นฝนให้ดีที่สุด
แล้วนายเล่นฝนก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
"ถ้าออกไปเล่นตอนนี้
ครอบครัวเราต้องหาว่าเราบ้าแน่ๆ"
ฝนหยุดตกไปนานแล้ว
นายเล่นฝนเพิ่งตัดสินใจ
ไม่ออกไปเล่นน้ำฝน
































นายเล่นฝนยังชอบเล่นฝน
แต่นายเล่นฝนไม่เคยเล่นฝน
นายเล่นฝนยังชอบน้ำฝน
แต่นายเล่นฝนไม่สัมผัสน้ำฝน
นายเล่นฝนคิดเล่นน้ำฟ้า
นายเล่นฝนคิด...























และคิด...