เราเคยคุยกันด้วยความคะนองปาก

"กลุ่มเราแม่ง ทำดีเสมอตัว ทำชั่วโดนประณาม"

พวกเราหัวเราะร่า
















"มิตรภาพของพวกเราแม่งเหมือนเส้นหมี่ว่ะ"

ใครบางคนพูดขึ้น

"สะกิดนิดเดียวก็ขาดแล้ว"

"ขาดได้แค่ลมตด"

"กูว่าแค่จ้องตากันยังขาดเลยมึง"

เสียงหัวเราะเฮฮาดังขึ้นอีกครั้ง

"เหี้ย นี่มันบางกว่าเส้นหมี่อีกนะเนี่ย"


















เส้นบางๆที่เรียกว่ามิตรภาพของพวกเรา

ไม่ทนทาน

แค่สะกิดก็สะบั้น

แค่ลมตดก็สลาย

แค่จ้องตาก็พังพาบ

แต่ก็นั่นแหละ มันก็คือนิยามเส้นหมี่ของพวกเรา



















































วันเวลาผ่านไป

เราไม่ได้เจอกันบ่อยเหมือนเมื่อก่อน

เส้นหมี่เส้นนี้อ่อนแอลงทุกวัน

พวกเรารู้ตัวดี

อาจไม่มีวัน

ที่มันจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม

แต่เส้นหมี่เปราะๆเส้นนี้



















































ไม่เคยขาด