2005/Sep/06

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว

มีครอบครัวหมูอยู่ครอบครัวหนึ่ง

มีพ่อหมู แม่หมู และลูกหมูอีกสามตัว




วันหนึ่ง

เมื่อลูกหมูทั้งสามตัวเติบโตเป็นหมูนุ่ม (เอ๊ย หมูหนุ่ม)

พ่อหมูแม่หมูก็เรียกลูกหมูทั้งสามมาประชุมครอบครัว





"ลูกเอ๋ย"
พ่อหมูพูด



"อะไรครับพ่อ"
ลูกหมูทั้งสามตัวถามพร้อมกัน




"พวกลูกๆเองก็โตแล้ว ควรจะออกไปจากบ้าน
ไปสร้างบ้านอยู่กันเองตามแบบครอบครัวหมูอเมริกันได้แล้ว"
พ่อหมูพูด




"แต่พวกเราเป็นหมูไทยนะครับ"
ลูกหมูตัวแรกถาม





"นั่นแหละ หากเราไม่รับอารยธรรมตะวันตกมาบ้าง
เขาจะว่าเราเป็นหมูไร้การศึกษา ไร้อารยธรรม"
พ่อหมูตอบ





"แค่นั้นเองเหรอครับ?"
ลูกหมูตัวรองถาม






"การที่ลูกจะมานั่งขอรำพ่อรำแม่กินเนี่ย
มันผิดวิสัยลูกผู้ชายนะ"
พ่อหมูตอบ





"แล้วมันเกี่ยวกันตรงไหนครับ?
พวกผมอยู่บ้านนี้แล้วก็ทำงานไปด้วยก็ได้นี่ครับ"
ลูกหมูตัวสุดท้องถาม





"เอ๋า ลูกหมูตัวผู้อย่างเราศักดิ์ศรีเป็นสิ่งสำคัญที่สุด
เราต้องไม่ยอมให้ใครมาย่ำเหยียบศักดิ์ศรีนั้น
แล้วพวกลูกๆก็ต้องเลี้ยงดูครอบครัวของลูกๆในอนาคตด้วยนะ
ออกไปสร้างอนาคตของตัวเองซะ"
พ่อหมูตอบ






"แต่พวกเราอยากอยู่กับพ่อกับแม่นี่ครับ"
ลูกหมูทั้งสามตัวพูดพร้อมกัน





"ทำตามที่พ่อเขาบอกเถอะลูก อย่าดื้อ
พ่อเขาอาบน้ำร้อนมาก่อน
พ่อเขากำลังชี้ทางที่ถูกต้องให้ลูกอยู่นะ"
แม่หมูพูด








ด้วยเหตุประการฉะนี้นี่เอง

ลูกหมูทั้งสามตัวจึงต้องระเห็ดระเหเร่ร่อน

ออกจากบ้านของตัวเองไป

เพื่อไปสร้างครอบครัวของตัวเอง








ย้อนกลับไปทางบ้านของครอบครัวหมู

ซึ่งตอนนี้เหลือเพียงพ่อหมูและแม่หมูนั่งเศร้าอยู่ข้างใน

ทั้งคู่ไม่สามารถบอกลูกๆได้

ว่าสาเหตุที่แท้จริงของการไล่ลูกๆออกไป

ก็เพราะน้ำมันมันแพง และรัฐบาลจะเวนคืนที่บ้านหลังนี้








"แล้วต่อไปเราจะไปอยู่ไหนล่ะพ่อ"

"ใจเย็นๆไว้เถอะแม่ ยังเหลือเวลาอีกหลายวันให้คิด"






แต่โชคชะตาเล่นตลก (ไม่ขำ)

หมาป่าตัวหนึ่งวิ่งออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้

และจู่โจมบ้านของพ่อหมูและแม่หมูทันที

พ่อหมูและแม่หมูตกใจมาก

ทั้งคู่รีบวิ่งออกจากบ้านไปตามทาง











พ่อหมูและแม่หมูพบบ้านฟางหลังหนึ่ง


"ลูกเอ๋ยลูกเปิดประตูให้พ่อกับแม่เข้าไปเถอะ"


แต่ไม่มีเสียงตอบรับจากบ้านฟาง


พ่อหมูและแม่หมูโมโหมากจึงเป่าบ้านฟางกระจุย







แต่หมาป่าก็วิ่งไล่ตามมา

พ่อหมูและแม่หมูจึงต้องวิ่งหนีต่อไป


























พ่อหมูและแม่หมูพบบ้านไม้หลังหนึ่ง


"ลูกเอ๋ยลูกเปิดประตูให้พ่อกับแม่เข้าไปเถอะ"


แต่ไม่มีเสียงตอบรับจากบ้านไม้


พ่อหมูและแม่หมูโมโหมากจึงเป่าบ้านไม้กระจุย





แต่หมาป่าก็วิ่งไล่ตามมา

พ่อหมูและแม่หมูจึงต้องวิ่งหนีต่อไป



















พ่อหมูและแม่หมูพบบ้านอิฐหลังหนึ่ง


"ลูกเอ๋ยลูกเปิดประตูให้พ่อกับแม่เข้าไปเถอะ"


แต่ไม่มีเสียงตอบรับจากบ้านอิฐ


พ่อหมูและแม่หมูโมโหมากจึงพยายามเป่าบ้านอิฐ


แต่บ้านอิฐไม่สะเทือน


หมาป่าก็วิ่งไล่ตามเข้ามา


แต่พ่อหมูและแม่หมูหมดแรงที่จะวิ่งต่อไปแล้ว


ทั้งคู่ทรุดลงอยู่หน้าบ้านอิฐ


"สงสัยเราจะไม่รอดแล้วล่ะแม่"


ทันใดนั้นเองประตูบ้านอิฐก็เปิดออก


โอ้ววว ความมัศจรรย์เกิดขึ้นในนิทานเสมอ













"ทำไมพ่อกับแม่ไม่กดกรึ่งล่ะครับ"
ลูกหมูทั้งสามพูดขึ้นพร้อมกัน











แล้วครอบครัวหมูก็อยู่ด้วยกันในบ้านอิฐอย่างสงบสุข














นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

การทำลายทรัพย์สินคนอื่นไม่ใช่ทางออกที่ถูกต้อง

การไล่ลูกออกจากบ้านเพราะน้ำมันแพงไม่ใช่ทางออกที่ถูกต้อง

ก่อนเข้าบ้านคนอื่นควรกดกริ่งทุกครั้ง

ไม่ควรสร้างบ้านจากฟางและไม้เพราะไม่แข็งแรงเท่าอิฐ














ขอบคุณ