ผมเป็นก้อนเนื้อหายใจได้ที่กำลังดิ้นพราดๆ

อยู่ระหว่างความเป็นเด็กและความเป็นผู้ใหญ่

ครู่หนึ่ง

ผมคิดว่าผมหาคำตอบทุกอย่างให้กับชีวิตได้

เสี้ยววินาทีต่อมา

ผมกลับคิดว่าผมนี่ไม่รู้จักตัวเองเลยสักนิด

มองกระจกแล้วถามตัวเองว่า เฮ้ย! มึงเป็นใครกันแน่

แต่คำตอบที่ได้กลับมาคือ แม้แต่ตัวเองมึงยังไม่รู้จักเลยเหรอวะ?

ทำไมต้องหาคำตอบให้ชีวิต

ทั้งๆที่ความจริง

ชีวิตก็อยู่ได้โดยไม่มีคำตอบ

ทำไมต้องสร้างคำถามให้ชีวิต

ทั้งๆที่ชีวิตก็ดำเนินต่อไปได้

ไม่ต้องการคำถาม

ทำไมต้องพยายามเข้าใจตัวเอง

ทั้งๆที่คนที่ไม่เข้าใจตัวเอง

ก็ยังเดินหายใจรดกันอยู่ทั่วโลก

ปวดหัว...

ปวดหัวกับคำถามทุกอย่าง

เหนื่อย...

ได้แต่หวังว่า

พรุ่งนี้จะดีกว่าเดิม