อย่างที่กูเคยพูดไว้
ทุกปี ต้องมีสักเอนทรี่ที่กูอุทิศให้มึง
สำหรับปีนี้กูให้เรื่องนี้นะ
ถึง ม้า ... เพื่อนตายคนแรกของกู
มึงจะรู้รึเปล่าว่าเมื่อประมาณ 4 วันก่อน
กูเกือบได้ไปอยู่กับมึงแล้ว
กูรถคว่ำ
เอ๊ะ
หรือว่ารถหงายวะ
กูไม่แน่ใจว่ากูควรจะบอกมึงว่ากูรถคว่ำ
หรือกูรถหงายดี
แต่เอาเถอะ
เอาเป็นว่ากูเล่าให้มึงฟังดีกว่า จะได้เห็นภาพ
แล้วมึงจะได้รู้ว่าที่เกิดขึ้นเป็นเพราะความบังเอิญล้วนๆ
ประมาณเที่ยงคืนนิดๆกูขับรถกลับบ้าน
บังเอิญว่าแถวบ้านกูเขาขับรถกันเร็ว
บังเอิญว่าวันนั้นกูขับรถเลนขวา
บังเอิญว่าวันนั้นกูขับประมาณ 140
บังเอิญว่าตอนนั้นเป็นทางโค้งนิดๆ
บังเอิญว่ามีรถรดน้ำต้นไม้วิ่งอยู่เลนเดียวกับกู
บังเอิญว่ากูไม่เห็น
บังเอิญว่าเสาของสะพานพระบรมฯบังรถคันนั้นไว้
บังเอิญว่าเสาของสะพานพระบรมฯบังรถคันนั้นไว้
บังเอิญว่ากูหักหลบมาเลนกลางทัน
บังเอิญว่าที่เลนกลางมีรถกระบะอีกคัน
บังเ้อิญว่ากูหักเข้าเลนซ้ายสุดได้
บังเอิญว่ารถเสียการทรงตัว
บังเอิญว่ากูตัดสินใจหักเข้าชนแท่งปูนที่เป็นเกาะกลาง
บังเอิญว่าล้อหน้าซ้ายระเบิดรถเลยตะแคง
แล้วก็ึคว่ำ
แล้วก็เสียดสีไปกับถนนเป็นทางยาว
แล้วก็เสียดสีไปกับถนนเป็นทางยาว
แต่บังเอิญว่ากูรอดและไม่เป็นอะไรเลย
...
ตกลงกูใช้คำว่ารถคว่ำดีกว่า เข้าใจง่ายดี
กูไม่รู้ว่ากูโชคดีกี่ต่อว่ะ
คือรถกูพังไม่มีชิ้นดี
แต่กูไม่เป็นอะไรเลยนอกจากถลอกและฟกช้ำนิดหน่อย
กูหาประตูแล้วเ้ดินออกมาจากรถด้วยตัวเองได้
คนแถวนั้นวิ่งมาดู ถามกู
"มีใครอยู่ในรถอีกมั้ย"
"มีใครอยู่ในรถอีกมั้ย"
"ห้อยพระอะไร"
กูโชคดีที่ไม่มีรถตามมาข้างหลังมาอัดซ้ำ
กูโชคดีที่ไม่มีรถตามมาข้างหลังมาอัดซ้ำ
กูโชคดีที่ไม่ไปทำให้คนอื่นบาดเจ็บนอกจากตัวเอง
กูโชคดีที่ไม่ติดอยู่ในรถนานกว่านี้
ไม่งั้นกูว่าคงสติเสียน่าดู
มึงเคยได้ยินที่เขาพูดกันรึเปล่าวะ
ที่บอกว่าก่อนตายจะเห็นภาพอะไรต่อมิอะไรเยอะแยะ
ตอนที่รถกูไถลไปกับพื้นถนนเนี่ย
กูไม่เห็นอะไรเลยว่ะ
ในหัวกูมีแต่คำว่า ชิบหายแล้ว ชิบหายแล้ว
กูจะรอดมั้ยวะเนี่ย
จริงๆกูก็อยากแชร์เรื่องนี้กับมึงว่าสำหรับมึงเป็นยังไง
แต่สงสัยคงต้องรออีกพักใหญ่
เมื่อวานซืนพ่อพากูไปทำบุญแล้วเซียมซีบอกว่ากูจะอายุยืนว่ะ
ไม่รู้ว่าถึงตอนที่กูต้องไปจริงๆ มึงจะยังอยู่รอคุยกับกูหรือไปต่อแล้ว
แต่เอาเถอะ ถ้ามึงยังพออ่านอะไรได้
มึงก็ฟังกูทางเดียวไปก่อนก็แล้วกัน
วินาทีแรกที่กูหลุดออกมาจากรถได้
กูร้องไห้ชิบหายเลยว่ะ
กูร้องไห้ชิบหายเลยว่ะ
กูเสียใจ กูรู้สึกผิด กูรู้สึกขอโทษพ่อแม่กู
กูไม่รู้เลยว่าถ้ากูไปก่อนพวกเขา พวกเขาจะเป็นยังไง
กูกลัวมาก กูกลัวว่าก่อนที่กูจะได้ทำดีกับเขา
กูจะทำร้ายเขาไปแล้ว
....
แม่กูมาถึงที่เกิดเหตุพร้อมน้องสาว
กูกอดแม่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี
แม่กูพยายามบอกกูว่าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว
ไม่มีอะไรต้องกลัว
กูรู้ว่าแม่พูดให้ตัวเองด้วย
ตัวเขาสั่นตลอดเวลาที่กูกอดเขา
คืนนั้นกูทิ้งทุกอย่างที่อยู่ในรถไว้
แล้วตั้งใจว่าจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
กูรู้สึกเหมือนตายแล้วเกิดใหม่
ถ้าไอ้ "บังเอิญ" ที่กูว่ามาทั้งหมด
มันขาดไปสักอย่าง
กูก็คงไม่มาอยู่ตรงนี้
หายใจอยู่ตอนนี้
หรือถึงจะยังอยู่
กูก็อาจจะมานั่งพิมพ์ให้มึงอ่านไม่ได้
กูอาจจะเลือดโชก อะไรสักอย่างหัก
เป็นอัมพาต หรือไม่ก็เจ้าชายนิทรา
ไม่รู้สิ
ณ ตอนนั้นกูเข้าใจคำว่า
"อยู่กับปัจจุบัน"
เลยล่ะมึง
คือมันไม่รู้สึกถึงอดีตทั้งหมดที่ผ่านมา
แล้วมันก็ไม่ได้เห็นว่าข้างหน้าจะเป็นยังไง
มันรู้แค่ว่าตอนนี้กูเป็นอย่างนี้
กูควรทำอะไร
ใครบ้างที่รักกู
ใครบ้างที่กูรัก
ทุกอย่างมันเกิดขึ้นภายในช่วงเวลาสั้นๆ
ชีวิตหลังจบมหาลัยของกูมันล่องลอยว่ะ
กูยังหางานเป็นชิ้นเป็นอันไม่ได้
กูไม่สามารถทำ สิ่งที่กูรัก ให้กลายเป็น อาชีพได้
กูยังต้องแบกภาระของลูกชายคนโตอยู่
กูเคยมองทุกอย่างเป็นปัญหาที่ต้องค่อยๆหาทางแก้ไขไป
กูเคยว่าหลายคนว่าชอบคิด แต่ไม่ยอมทำ
กูรู้ว่าตัวกูเองก็เป็น
กูไม่เคยเชื่อในพระเจ้า
แต่ถ้าพระเจ้ามีจริง
คราวนี้ก็ตบหัวกูหนักเลยล่ะ
ปัญหาพวกนั้นสำหรับกูตอนนี้มันเล็กลงไปเยอะเลยว่ะมึง
กูคิดแค่ว่ากูจะทำยังไงให้กูมีความสุข
โดยไม่ทิ้งคนที่กูรัก
กูคิดว่ากูยังเรียบเรียงทั้งหมดออกมาได้ไม่ดีนัก
แต่กูต้องการบันทึกความรู้สึกเหล่านี้เอาไว้ ณ ช่วงแรกที่มันเกิดขึ้น
มันมีผลกระทบต่อกูจริงๆ
ยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องเขียน แต่ตอนนี้กูต้องไปข้างนอกแล้ว
เอาเป็นว่าแล้วกูจะกลับมาเล่าต่อก็แล้วกัน
ม้า... นานๆทีกูจะเขียนถึงมึง
นานๆทีกูจะคิดถึงมึง
มึงเป็นตัวแทนของ
"คนที่ตายทั้งๆที่ยังไม่ีควรตาย"
สำหรับกู
มันเป็นตำแหน่งที่มีเกียรติมากนะ
มันเป็นตำแหน่งที่มีเกียรติมากนะ
...
อยู่ดีๆกูก็นึกอะไรขึ้นมาได้ตรงบรรทัดนี้ว่ะ
กูขอเขียนไว้เป็นตอนจบก็แล้วกัน
กูสัญญาว่ากูจะไม่เป็น
"คนที่อยู่ทั้งๆที่ไม่ควรอยู่"
สำหรับมึง
สำหรับมึง
แล้วคุยกันอีก
เพื่อนตายคนแรกของกู
คิดถึงไม่เป็นประจำ
ชวน
